Όλη η αλήθεια για το ποιος πραγματικά θα είναι ο αγώνας της Ουκρανικής ορθοδοξίας για την ομολογία

Πλανάται οικτρά αν πιστεύει κανείς ότι οι διώξεις είναι χαρακτηριστικό του παρελθόντος και ότι είναι μόνο για τα μπουντρούμια των θεομάχων-σαδιστών από την Έκτακτη Επιτροπή (Τσεκά) ή για την ειδωλολατρική Ρώμη.
Είναι γεγονός ότι ο αγώνας που συνοδεύεται από την ομολογία είναι το μέλλον της Εκκλησίας .
Στον 21ο αιώνα  σε μια χώρα στην καρδιά της Ευρώπης με τα ΜΜΕ και τα γραφεία Οργανισμών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με τεράστια εμπορικά κέντρα και τις λιμουζίνες που γυαλίζουν στους δρόμους, γίνονται πρωτάκουστα πράγματα.
Η πρώτη πράξη της παράστασης που έχει στηθεί έχει να κάνει με γεμάτους πάθος  μονολόγους, συνελεύσεις και εκκλήσεις προς τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, στον οποίο εκφράζεται η ομόφωνη ελπίδα για την απελευθέρωση της Ουκρανικής Ορθοδοξίας από τον ζυγό της Μόσχας.
Διενεργούνται δημοσκοπήσεις σύμφωνα με τις οποίες η πλειοψηφία των πολιτών της Ουκρανίας επιθυμεί μια «εθνική Ορθοδοξία». Και τελικά, ανταποκρινόμενη στις εκκλήσεις των πολιτών και ομάδων εργαζομένων, η Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως πανηγυρικώς κηρύσσει τη σύσταση της Εξαρχίας της με έδρα το Κίεβο, από την οποία θα ξεκινήσει τις ενωτικές προσπάθειες. Το ποτήρι των μελλοντικών παθών έρχεται λοιπόν  στο προσκήνιο με το ρολόι να είναι ρυθμισμένο στο παρά πέντε πριν τα μεσάνυχτα.

Κατά τη δεύτερη πράξη του έργου αποδεικνύεται ότι για να υπάρξει ενότητα πρέπει πρώτα να υπάρξει διχασμός.
Έτσι  λίγοι ληρικοί και Ιεράρχες  οι αποκαλούμενοι «αυτοκεφαλιστές», παρόλο που διακατέχονται από αντιμοσχοβιτικές τάσεις, συνέρχονται σε μια εκδήλωση «Πανουκρανικής Συνόδου». Σε αυτήν  δημιουργούν όχι μια Ανώτατη Εκκλησιαστική Διεύθυνση, αλλά ούτε λίγο ούτε πολύ Ιερά Σύνοδο της Τοπικής Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας ή Ενωμένης Τοπικής Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας (ΕΤΟΕΟΥ)΄.
Δημιουργούν δηλαδή μια νέα, τέταρτη κατά σειρά εκκλησιαστική δικαιοδοσία με επικεφαλής τον Έξαρχο του  Παναγιότατου  Πατριάρχη Βαρθολομαίου.
Οι επαρχίες, ενορίες και μονές καλούνται εσπευσμένα να ενταχθούν στην ΕΤΟΕΟΥ, και έτσι αρχίζει να διαμορφώνεται το έδαφος της μέλλουσας  Ενωμένης Τοπικής Εκκλησίας. Το ρολόι δείχνει μεσάνυχτα παρά τέσσερα.

Η πράξη τρίτη. Επειδή δεν προχωρά και πολύ όλη η διαδικασία λαμβάνεται η απόφαση να προωθηθεί έξωθεν. Οι αυτόμολοι παραμένουν ελάχιστοι, ενώ ο Μητροπολίτης κ. Ονούφριος απολαμβάνει το μεγαλύτερο κύρος. Ωστόσο εκνευρισμό προκαλεί η προπαγάνδα του νέου σχίσματος από τις επίσημες αρχές του Κιέβου. Στη σκηνή εμφανίζονται ερασιτεχνικές ομάδες μελών των εθνικιστικών μορφωμάτων, που αυτή τη φορά παριστάνουν τους δικαίους του Ευαγγελίου και θερμούς χριστιανούς.
Οι βουλευτές του Κοινοβουλίου της Ουκρανίας ψηφίζουν νόμο περί «αυτοπροσδιορισμού», όπως είδαμε στα περί ανακατανομής των εκκλησιαστικών ακινήτων.
Παντού οργανώνονται συνελεύσεις, όπου κληρικοί και λαϊκοί αντιμετωπίζουν τους αγνώστου προελεύσεως ανθρώπους, οι οποίοι κατά τρόπον επιθετικό προωθούν την ένταξη στην ΕΤΟΕΟΥ.
Κατά τις απόπειρες καταλήψεων των εκκλησιαστικών κτιρίων σημειώνονται συγκρούσεις και χύνεται αίμα. Στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου και στη Λαύρα του Ποτσάγιεφ εισέρχονται τμήματα της Εθνικής Φρουράς με επίσημη δικαιολογία να προστατεύσουν την τάξη προς αποφυγή ταραχών και βίας.
Η  εισβολής τους γίνεται προκειμένου να προετοιμάσουν την παραχώρηση των αρχιτεκτονικών συγκροτημάτων στους σχισματικούς.
Δεν μιλάμε ακόμα για τις διώξεις, είναι μέτρηση δυνάμεων και από τις δύο πλευρές, αλλά η έκβαση του αγώνα είναι προδικασμένη: η κανονική Ορθόδοξη κοινότητα περιέρχεται σταδιακά σε κατάσταση της καταπιεζόμενης μειονότητας. Τα ΜΜΕ αποσιωπούν τις διαστάσεις των παραβιάσεων των δικαιωμάτων, καλλιεργώντας κλίμα αδιαλλαξίας έναντι της «μοσχοβίτικης πίστεως» και των «μοσχοβίτικων παπάδων».
Η Διεθνής κοινότητα ευθυμεί, επειδή ασχολείται κυρίως με τα προβλήματα των Τατάρων της Κριμαίας. Έτσι ο λεπτοδείκτης έφθασε στα μεσάνυχτα «παρά τρία».

Στην τέταρτη πράξη η συντριβή των οργανωτικών δομών της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας του Πατριαρχείου Μόσχας αποτελεί πλέον τετελεσμένο γεγονός με τις αρχές, μέσω νομοθεσίας, να καταδικάζουν τους κληρικούς και τις κοινότητες των Ορθοδόξων, οι οποίοι παραμένουν πιστοί στον Μητροπολίτη Ονούφριο.
Κάτω από την πίεση εγκαταλείπουν τις Εκκλησίες, τις Μονές και τα Γραφεία Ιερών Μητροπόλεων, όπου μετά φανών και λαμπάδων εισέρχονται και εγκαθίστανται οι εκπρόσωποι της ΕΤΟΕΟΥ.  Μεγάλη μερίδα Ιεραρχών, κληρικών και πιστών μη μπορώντας να αντέξουν την πίεση, αποδέχονται να υπαχθούν στην Κωνσταντινούπολη.
Αλλά πολλοί δυναμικοί λαϊκοί και κληρικοί επιλέγουν μια ανυποχώρητη στάση με τα Ιερά Μυστήρια, την ποιμαντική φροντίδα και το κοινωνικό έργο. Έτσι επιτελούν τα ιερά μυστήρια   ανεπισήμως, στις οικίες και σε κάποια  κτίρια, τα οποία καταχωρήθηκαν  ως ιδιοκτησίες των μη κερδοσκοπικών και φιλανθρωπικών οργανισμών και συλλογικών επιχειρήσεων κλπ.
Η Ιερά Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας του Πατριαρχείου Μόσχας προσαρμόζεται στο έργο κάτω από τις άκρως περίπλοκες προϋποθέσεις, ασκούσα την γενική διεύθυνση του διάσπαρτου δικτύου κοινοτήτων. Άμεσος παραλληλισμός με την κατάσταση του δεύτερου μισού και του τέλους της δεκαετίας 1920.  Στα ρολόι μόνο δύο λεπτά έχουν μείνει μέχρι την καταστροφή.

Κατά την Πέμπτη πράξη  της τραγωδίας ,η ένταση περιέρχεται σε υπαρξιακή φάση. Αγεφύρωτο χάσμα δημιουργείται  μεταξύ των δύο μερίδων του κάποτε ενιαίου εκκλησιαστικού συνόλου.
Η υπό την Κωνσταντινούπολη «Ενωμένη Πανουκρανική» Εξαρχία ,μεταρρυθμίζεται με τον εκτοπισμό από τη λειτουργική χρήση της Εκκλησιαστικής Σλαβονικής και την εισαγωγή του νέου ημερολογίου με αποτέλεσμα να προτάσσεται και πάλι η αντίθεση «εκσυγχρονισμός-παράδοση». Το επαναστατικό κύμα φέρνει στην επιφάνεια σωρεία απεχθών προσωπικοτήτων.
Με το παράξενο πάντρεμα εθνικιστικών και φιλελεύθερων ευρωπαϊκών κλισέ το σχίσμα όλο και περισσότερο απομακρύνεται από την παραδοσιακή Ορθόδοξη εικόνα για να καταλήξει σε απόκλιση από τη δογματική διδασκαλία.
Οι ουνίτες στα ΜΜΕ και τους διαδρόμους της εξουσίας προωθούν ιδέα μιας διευρυμένης ενώσεως με τη συμμετοχή της Ελληνόρυθμης Καθολικής Εκκλησίας της Ουκρανίας και αυτή τη φορά με την αλλοίωση της δογματικής βάσεως.
Η καταπολέμηση του σχίσματος αποτελεί πλέον υπόθεση συνειδήσεως και σχετίζεται με τη διατήρηση της αμώμου πίστεως. Κοινότητες της κανονικής δικαιοδοσίας, οι οποίες έχουν περιέλθει σε κατάσταση πολιορκίας, υφίστανται τεράστια ταλαιπωρία και εξευτελισμό. «Έτσι αρχίζει ομολογιακός αγώνας της Εκκλησίας της Ουκρανίας«. Σε ένα λεπτό το ρολόι θα χτυπήσει πένθιμα τα μεσάνυχτα.

Στην έκτη  και τελευταία πράξη της παραστάσεως η Εκκλησία της Ουκρανία θα αναδείξει τους νεομάρτυρές τους.  Όμως καταγγελίες της πολιτικής αναξιοπιστίας ωθούν τις επίσημες αρχές να προβούν σε ποινικές διώξεις και δίκες σε βάρος αυτών των ανθρώπων.
Η Ιεραρχία της  εκτός νόμου Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας του Πατριαρχείου Μόσχας απομονώνεται και περιορίζεται κατ’ οίκον.  Οι συνεργάτες της Υπηρεσίας Ασφάλειας της Ουκρανίας (SBU) με χρήση βίας επιθυμούν να πετύχουν εκείνο, το οποίο απέτυχαν με την προπαγάνδα και τις καταπιέσεις. Αγριεύουν οι διώκτες προσπαθώντας με ξυλοδαρμό και βάσανα να αρπάξουν ομολογία ενοχής, κακολογούν και συκοφαντούν. Τα πτώματα των εκτελεσθέντων κρύβονται, απομακρύνονται και ενταφιάζονται σε αγνώστους τάφους. Ενίοτε πραγματοποιούνται ανακομιδές λειψάνων, τα οποία θαυματουργούν. Όσοι έμειναν ελεύθεροι, άρχισαν να δρουν κρυφά και περιήλθαν σε καθεστώς της Εκκλησίας των Κατακομβών. Απλώνεται όλο και περισσότερο η τιμή των μαρτύρων αυτών. Η Ρωσία και όλη η Ορθοδοξία τιμά τη μνήμη των «πατέρων και αδελφών, των υπέρ πίστεως μαρτυρησάντων».
Άραγε αντιλαμβανόμαστε ότι τα όσα περιγράφηκαν πάνω δεν αποτελούν καρπό φαντασίας, αλλά δύναται να εξελιχθούν μπροστά στα μάτια μας και μάλιστα πολύ σύντομα, τα επόμενα 1,5 με 2 χρόνια, αφού έχει προετοιμασθεί επαρκώς το έδαφος; Αντιλαμβάνονται οι Ουκρανοί, όσοι υπογράφουν τις εκκλησίες στην Κωνσταντινούπολη, ότι δρουν ως προβοκάτορες;
Αντιλαμβάνεται ο Μητροπολίτης Αλέξανδρος Drabinka, όταν έχει να διαλέξει να συνταχθεί με τους σχισματικούς ή να μείνει με τη Μόσχα, ότι δεν έχει απολύτως καμία επιρροή στους μαχητές του «Αζώφ» και «Δεξιού Τομέα»;
Έχει επίγνωση ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ότι μια φορά εμπλακείς στο Ουκρανικό αφήνει το ελατήριο των δεινών να διασκορπά τα δεινά  και επομένως επιφέρει κατάρα στο όνομά του και έτσι θα περάσει στην ιστορία;
Οι διαδικτυακές πύλες των «αυτοκεφαλιστών» είναι γεμάτες καταγγελίες και αναφορές κρυφού χαρακτήρος, τα πρόδρομα των μελλοντικών καταπιέσεων.
«Οι κάτοικοι των οικιών πλησίον του Ιερού Ναού Αγίων Πέτρου και Παύλου τη Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας του Πατριαρχείου Μόσχας, παραπονιούνται για  τη διανομή στο Ναό εντύπου  με υλικό  αμφίβολου περιεχομένου.
«Διανέμονται αυτά τα περιοδικά, τα οποία παρουσιάζονται ως περιοδικά για τα παιδιά, σημειώνει μια ντόπια κάτοικος και αναρτά μια φωτογραφία του περιοδικού «Vverh» («Προς τα πάνω») με τίτλο ενός άρθρου στο εξώφυλλο «Δεν θα λυγίσει η χώρα μας»…
«Ένας blogger κατόπιν επιστροφής του από τη Μόσχα, όπου ταξίδευσε για να συμμετάσχει στις Χριστουγεννιατικές αναγνώσεις, συνελήφθη στο αεροδρόμιο Μπορίσπολ λόγῳ απόπειρας εισαγωγής έντυπου υλικού αυτονομιστικού περιεχομένου» (σσ. ένα βιβλίο με υπογραφή του συγγραφέα)…
«Ιεράρχης του Πατριαρχείου Κιέβου ανάρτησε στο Facebook γράμμα κατοίκων ενός χωριού με παράπονα κατά του Προϊσταμένου Ιερού Ναού της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας του Πατριαρχείου Μόσχας του χωριού τους…»

Τι σκέψεις εγείρονται στο μυαλό ενός μέσου Ουκρανού πιστού καθώς διαβάζει όλα αυτά; Μπροστά στα μάτια του βλέπει ένα μαύρο αυτοκίνητο των μυστικών υπηρεσιών στην αυλή της οικίας του, τους ανακριτές, οι οποίοι εξετάζουν το περιεχόμενο των ραφιών του…
Με αυτή την κατάσταση ποιός θα είναι ελεύθερος από τις καταγγελίες; Ποιός δεν έχει σχέσεις στη Ρωσία και στις κοινωνικές δικτυώσεις; Ποιος  έστω και μία φορά δεν άσκησε κριτική κατά της ουκρανικής ηγεσίας και της ιδεολογίας του ουκρανισμού;   Όλες οι εκδόσεις στην οικία του είναι αποκλειστικά «γαλαζοκίτρινης» αποχρώσεως του ευσυνείδητου Ουκρανού;

Θέλουν δεν θέλουν, οι υπερασπιστές της εκκλησιαστικής αυτονομίας από τη Μόσχα οδηγούνται εκεί, όπου τα περιθώρια εξελίξεων μειώνονται όλο και περισσότερο. Σύντομα θα συνειδητοποιήσουμε  ότι η κατάσταση είναι ανεπανόρθωτη, αλλά η αποκατάσταση έστω και εύθραυστης ισορροπίας θα είναι πλέον ανεπίτευκτη.
Όμως υπάρχει ακόμα χρόνος να συνέλθουμε, να απομακρυνθούμε από τα χείλη της αβύσσου, αλλιώς το κεφάλαιο των βιβλίων εκκλησιαστικής ιστορίας σχετικά με τις διώξεις θα αποτελεί πλέον μια φοβερή πραγματικότητα γύρω μας.

Аndrey Rogoziansky

radonezh.ru

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *