Ο Άη Γιώργης ο Φουστανελάς

 

Πηγή : Ρομφαία

Του Αρχιμ. Πορφυρίου, Καθηγουμένου της Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Βεροίας


Τα λόγια αδερφού προς τον φουστανελά Άγιος Νεομάρτυρα Γεώργιο γίναν αφορμή να μουντζουρώσουμε λίγο χαρτί ακόμα, με τα παρακάτω.

Πριν χρόνια, σε ένα Συνέδριο, είχαμε πει ότι η αγιολογία έχει πολλά κενά, σαν επιστήμη, και πως υπάρχουν βίοι αγίων, ακολουθίες τους και άλλα σχετικά που δεν έχουν εκδοθεί.

Τότε ο μακαρίτης πλέον Γερο Μωϋσής, με το βάρος του ειδικού απεφάνθη και είπε ότι οι Βίοι έχουν εκδοθεί.

Ίσως το έκανε γιά να εκτονώσει την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί, ίσως γιά δικούς του λόγους.

Πάντως, σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, ακόμα η αγιολογία, και σαν γνώση και σαν επιστήμη, μπουσουλάει.

Ένα πρόσφατο παράδειγμα, η δημοσίευση υμνογραφίας – κανόνων προς τον όσιο Αντώνιο τον Βερροιώτη.

Άν και άγιος του 10ου αιώνα, είχαμε υμνογραφήματά του από τον 18ο αιώνα και μετά.

Υποψιαζόμασταν ότι σίγουρα υπήρχαν. Αλλά τα χειρόγραφα είναι στην Βουλγαρία και το περιεχόμενό τους άγνωστο.

Με αυτές τις σκέψεις, αρχίζω να μιλάω γιά τον Άγιο Γεώργιο τον Νεομάρτυρα.

Τί τόν καθιστά τόσο αγαπητό αδιευκρίνιστο. Να είναι η νεαρή του ηλικία, να είναι το ότι είχε μικρή γυναίκα με βυζανιάρικο γιό, να είναι τα σκληρά του μαρτύρια, τα νειάτα και η ομορφιά του;

Πάντως η φήμη του ταξίδεψε ως σπινθήρ εν καλάμῃ, σε κάθε ελληνορθόδοξο τόπο.

Εδώ στον Τίμιο Πρόδρομο, έχουμε μεγάλη φορητή εικόνα του, σχεδόν σύγχρονη με το μαρτύριό του, στα 1838.

Πιθανώς να μην είναι η αρχική της θέση το Μοναστήρι μας, αλλά εδώ φυλάσσεται γιά πολλά χρόνια. Εξάλλου οι ιερές εικόνες είναι από τα «μεταφερόμενα» ιερά κειμήλια.

Στο τέμπλο όμως του Καθολικού μας είναι γλυμμένη μία μορφή που από την πρώτη φορά που την «είδαμε» είπαμε ότι είναι ο Άγιος Νεομάρτυς Γεώργιος, ο εκ Τζουρχλίου Γρεβενών καταγόμενος και εν Ιωαννίνοις μαρτυρήσας, όσο και αν πολλοί ακόμα τόν αναφέρουν ως εξ Ιωαννίνων.

Είμασταν στην βασιλεύουσα, πριν λίγα χρόνια, και εκεί, δίπλα στο ιερό φανάρι, στο Αγίασμα του Άγιου Χαράλαμπου, στην Εκκλησία του Αγίου Νικολάου, η εικόνα του Νεομάρτυρα δέσποζα στον νότιο τοίχο, στο σπάσιμο του τέμπλου.

Φουστανελάς, πνιγμένος στο ασήμι και στην λάμψη. Και πελώριος. Πώς να μην σε ταράξει η θωριά του;! Κι ας ήταν συριάνες, μάννα και θυγατέρα, οι φύλακες του προσκυνήματος.

Στο τέμπλο μας, λοιπό, με τον γεροΑβραάμ να σηκώνει το σπαθί να σφάξει τον μονάκριβο υιό του, στην κολώνα γιά τα αηθύρια, είναι ολόγλυφη μία μορφή.

Ένας νέος άντρας, κρατάει αγιοπότηρο και σταυρό, σίγουρα σύμβολα του μαρτυρίου. Φοράει φουστανέλα και τσαρούχια. Αλλά έχει και φτερά.

Ε, αυτή η εικόνα καρφ΄ψθηκε στο φτωχό μυαλό μου ότι είναι ο Αη Γιώργης.

Πήγαμε στο σπιτικό του, στα Γιάννενα, σε μέρες που γινόταν ανακαινίσεις, και δεν το χαρήκαμε πολύ όμως.

Αλλά, πώς με κόλλησε ότι είναι ο ΑηΓιώργης;

Όταν κατεβάσαμε τον μεγάλο σταυρό, στα λυπητερά, με τον φίλο μας τον Αθανάσιο -γιορτάζει σήμερα, καλή του ώρα – είδαμε την επιγραφή, στα πόδια του Εσταυρωμένου: 1845.

Σε ολόκληρο το σκάλισμα του τέμπλου άλλη επιγραφή ή χρονολογία δεν βρήκαμε.

Όμως στα βορεινά στασίδια στο κεντρικό κλίτος, έχει ακόμα ένα χάραγμα: ΑΓΑΠΙΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ. ΧΩΡΙΟΝ ΜΠΑΡΜΠΕΣΗ. 1835

Σκέφτηκα: Αν τα στασίδια πελεκιούνταν στα 1835, και αν ο σταυρός τελείωσε και γράφτηκε το 1845, όταν οι ταγιαδώροι σκάλιζαν τις κολώνες γιά το πλαίσιο στα βημόθυρα, θα ήταν το έτος 1838 ή λίγο μετά.

Με τις σκέψεις αυτές, βαφτίσαμε τον φουστανελοφόρο φτεροφόρο μάρτυρα Άγιο Γεώργιο, αυτόν που μαρτύρησε στα Γιάννενα, δηλαδή.

Τό πόσο πρόσφεραν στην πίστη και στον τόπο, τα έγραψε ο ΑγιοΝικόδημος, ο γεροπαπούς μας, από πολύ παλιά. Δεν είναι η ώρα να αρχίσουμε να λέμε γιά την «προσφορά και τις θυσίες» τους.

Τί τα θέλουμε τα λόγια, αφού ούτε τον βίο τους δεν ξέρουμε, και συνεχίζουμε να τον κάνουμε Γιαννιώτη, ενώ ήταν Γρεβενιώτης.

Τώρα που θα βλέπετε την ξυλόγλυπτη μορφή του και θα σκέπτεστε πιθανώς τον κόπο του ταγιαδώρου μας, που μπορεί να ήταν και συντοπίτης με τον Άγιο, πέστε κανένα κυργιελέησον και γιά μας, που μουντζουρώσαμε πάλι λίγες αράδες.

Εμείς ζούμε από τους αγίους, και ζούμε γιά τους αγίους. Πώς να το πώ; Μας θρέφουν, αλλά μένουμε αδιόρθωτοι.

Καλή ημέρα, αδελφοί. Ο επώνυμος της αθανασίας και της λευτεριάς Άγιος Αθανάσιος να μας τα θυμίζει.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *